Edith kwam enkele jaren geleden samen met haar man naar WZC Immaculata. Na de dood van haar echtgenoot kwam ze op Residentie Edelweiss terecht, waar ze nog steeds verblijft. Veel steun krijgt ze van haar twee dochters Rosine en Sabine. Zij zorgen met veel passie voor hun moeder. “We geven haar de liefde die ze verdient, net zoals wij veel liefde van haar gekregen hebben.”
Vera is dan weer de dochter van Josepha die sinds maart 2024 in WZC Immaculata verblijft. Als 'nieuw' familielid bekijkt ze alles met een kritische bril. "Er is weinig personeel, zoals in alle zorgcentra en ziekenhuizen maar hier maken ze er het beste van. Er is 200 % inzet van iedereen en dat waardeer ik enorm.
Hoelang zijn jullie moeders hier al?
Vera: “Mijn moeder is in maart in WZC Immaculata komen wonen. Wat me meteen opviel is dat ze veel rustiger geworden is, sinds ze hier woont. Bijna alles is tot hiertoe zeer positief.”
Sabine: “Onze mama is hier sinds 1 augustus 2019. Dat is dus ondertussen al zes jaar.”
Rosine: “Oorspronkelijk is ze hier binnengekomen met mijn vader. Ze verbleven op een koppelkamer op Residentie Calla. Na zijn overlijden in 2020 is zij verhuisd naar Residentie Edelweiss. Beide residenties zijn fantastisch. Onze ouders hebben het hier echt wel getroffen”
Sabine: “Zeker met die grote tuin, die de laatste jaren prachtig geëvolueerd is.”
Hoe is jullie gevoel bij de organisatie?
Sabine: “We hebben een heel positief gevoel. De organisatie is echt top. De contacten met het personeel, de verzorging en de administratie is gemoedelijk. Dat merken we ook in het welbevinden van mama.”
Vera: “We hebben in onze hele familie een zeer goed gevoel bij jullie organisatie. Het klinkt misschien hard maar als we verhalen horen van andere woonzorgcentra… dan zijn we toch blij dat onze moeder hier is kunnen komen.”
Rosine: “Wat mij zo hard opvalt hier is de vriendelijkheid van iedereen. Van verzorgers tot het administratief personeel, van vrijwilligers tot de andere bezoekers, iedereen is hier steeds vriendelijk. Dat is een vicieuze cirkel want het zorgt ervoor dat iedereen hier graag is, waardoor het personeel zich ook hard inzet voor de bewoners. Iedereen lacht en dat doet lachen.”
Welke facetten vind je uniek in onze organisatie?
Sabine: “Oei, waar moeten we beginnen? (lacht) Er zijn er zoveel.”
Vera: “Laat ons starten met de vele activiteiten die worden georganiseerd door het animatieteam. Je kan niet anders dan daar respect voor hebben. Er zijn zoveel familie-evenementen waar we als familieleden aan kunnen deelnemen zoals een mosselsouper, een tuinfeest, een paasbrunch… Ook het feit dat er bij jullie een feestje voor de familie en/of vrienden kan georganiseerd worden door het huren van een zaaltje, en bestellen van lekkers en drank is ook een troef.”
Rosine: “Altijd met even veel enthousiasme en toewijding georganiseerd. De thematische aankleding loopt dan overal door, van Café Klets-kop tot de gangen en de kamers. Het is pas als je daarop let, dat je de details opmerkt. Het lijkt normaal maar dat is het niet. Zoveel respect daarvoor.”
Sabine: “Het zorgt er ook voor dat de wereld ‘buiten’ op een leuke en unieke manier naar binnen komt. De fantastische inzet van het animatieteam, de gastvrijheidscoaches en de vele vrijwilligers, zowel op de eigen dienst als voor de grote activiteiten, is het vernoemen waard.”
Vera: “Ik ben zo bijvoorbeeld echt verrast dat je voor Moederdag een boeket bloemen kan bestellen aan het onthaal. Dat is iets kleins maar toch zo een groot gebaar. Ik was ook danig onder de indruk van de attentie voor koppels op Valentijnsdag. Die kleine dingen maken allemaal samen een grote indruk.”
Rosine: “Ook de kamers zijn echt wel goed. Ze zijn mooi, praktisch en vooral altijd net en proper. Bovendien is het onderhoudspersoneel altijd heel vriendelijk. Ze weten wat ze doen.”
Sabine: “Daarnaast liggen die kamers ook in een gebouw dat omringd is in de mooiste en meest verzorgde tuin uit de hele omgeving. Wat Bert de tuinman hier doet, dat is bijna met geen woorden te vatten. De tuin is zo groot maar elk stukje is perfect.”
Vera: “En dan zorgen ze er nog eens voor dat in dat prachtig stukje land ook nog een echte tuinbar staat waar je in de zomermaanden kan genieten van een hapje en een drankje.”
Rosine: “Nu we het over eten hebben, de maaltijden zijn zeker ook uniek.”
Vera: “Hier is gewoon een eigen keuken met koks. Dat kan niet elk woonzorgcentrum zeggen. Bovendien krijgen de bewoners dan nog de keuze uit verschillende menu’s met veel gevarieerde maaltijden.”
Rosine: “Ook niet vergeten dat de keuken het laatste jaar gerenoveerd is maar dat die keuzemenu’s aan dezelfde kwaliteit gebleven zijn.”
Sabine: “Dat klopt. Ik ben onder de indruk van dat huzarenstukje, zeker als je weet dat er veel flexibiliteit is voor de uren waarop er bijvoorbeeld ontbeten kan worden. De residenten hebben hier echt veel vrijheid. Als ze in de avond bijvoorbeeld iets langer wegblijven om te wandelen in de tuin wordt er een portie apart gehouden zodat residenten op hun tempo kunnen eten.”
Rosine: “Dat sluit meteen ook aan bij de privacy. Elke bewoner krijgt de ultieme vrijheid en het personeel respecteert hen voor wie ze zijn, zonder afbreuk te doen aan de nodige bewoner. Tot slot wil ik ook nog de aandacht voor kunst en schoonheid in de kijker zetten. De vitrines aan de deuren van de bewoners en de aandacht voor ieders leefwereld is een prachtig concept. Museum E! met Anneleen als trekker mag nog lang blijven.”
Hoe word je als familielid betrokken bij de zorg?
Vera: “Ik merk wel dat ik bij vragen steeds een zeer goede uitleg krijg. De verpleeg- en zorgkundigen nemen ook veel initiatief, wat ik zeer goed vind. Familieleden hebben ook veel inspraak via verschillende kanalen zoals bijvoorbeeld de familieraad of kernvergaderingen. Soms merk ik dat ik wat meer feedback zou willen krijgen over dingen zoals pedicure of andere dingen maar dan betrap ik mijzelf erop dat het veel werk is om voor 30 residenten te zorgen en dan ook nog voor familieleden te zorgen (lacht). Ik denk dat ik wel meteen op de hoogte zou gebracht worden bij ernstige zaken.”
Sabine: “Als er iets is worden we gebeld, zeker als het dringend is. Anders worden we op een mooie en vriendelijke manier aangesproken als we mama bezoeken. Ik merk wel dat echt elk lid van het verzorgend personeel altijd aanspreekbaar is en altijd bereid is in te gaan op onze vragen of opmerkingen.
Rosine: “Dankzij de kernvergaderingen en familieraden worden we ook betrokken en hebben we een stem. De laatste maanden was er op residentie Edelweiss ook geen hoofdverpleegkundige. Dat was soms lastig om alles te weten maar die residentie is gewoon blijven draaien. Alle residenten kregen dezelfde zorgen als altijd. Ook dat moet je waarderen. Die medewerkers verdienen een pluim.”
Als je iets zou willen verbeteren aan de organisatie, wat zou dat dan zijn?
Vera: “Ik zeg meteen: meer verzorgend personeel want je merkt dat ze ook hier in WZC Immaculata veel overal in de zorg een probleem maar toch nog steeds het benoemen waard.”
Rosine: “Onze moeder woont op Residentie Edelweiss en de kamers zijn daar kleiner, zeker ten opzichte van de nieuwbouw. Op de koppelkamer was het echt veel groter maar er komt een (ver)nieuwbouw. Daar zal dus werk van gemaakt worden. Laat dat het goede voornemen zijn voor 2025.”